در عمل ترجمه به عنوان تعاملی بینافرهنگی، نقشگرایی متن ترجمه و امانتداری مترجم اهمیت ویژهای دارد. منظور از نقشگرایی، به عنوان مهمترین ملاک سنجش کیفیت ترجمه، محقق شدن نقش یا نقشهای ارتباطیای است که در سفارش ترجمه تعریف شده و یا بصورت قراردادی از موقعیت ارتباطی متن قابل استنباط است. مترجم به عنوان تولید کننده متن مقصد وظیفه دارد به منظور حفظ و یا تحقق نقشهای مورد نظر فرستنده و یا سفارش دهنده ترجمه ابزارهای زبانی مشخصی نظیر ساختارهای مناسب و متناسب متنی، نحوی و واژگانی را بکار گیرد. او در قبال اعضای شرکت کننده در فرآیند ترجمه که شامل فرستنده متن مبدأ، گیرندگان متن مقصد و سفارش دهنده میشود، و نیز در قبال شخص خود، مسئولیتی بر عهده دارد که نویسنده آن را امانتداری مینامد. امانتداری اصلی اخلاقی است، بدان معنا که مترجم باید با بهترین دانش و بالاترین حدّ وجدان مراقب آن باشد که در این تعامل همۀ اعضا مورد توجّه قرار گیرند و نادانسته فریب نخورند. در فرآیند تربیت مترجم، در کنار آموزش مسأله امانتداری و به منظور تولید متنی مناسب و نقشگرا، نگاه دانشجویان از عناصر ملموس زبانی برداشته شده و به نقش آن عناصر در کل متن معطوف میشود.